Unieważnienie umowy kredytu frankowego - jak tego dokonać?

FrankowiczeNa wstępie niniejszego artykułu należy wyjaśnić, że postępowanie cywilne zna trzy rodzaje powództw. Pierwsze to powództwo o zasądzenie świadczenia czyli o zapłatę określonej kwoty. Najbardziej typowe i najczęściej spotykane. Drugie powództwo to powództwo o ustalenie istnienia/nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. To na przykład powództwo o ustalenie nieważności umowy kredytu frankowego. Trzecie to powództwo o ukształtowanie prawa lub stosunku prawnego.

Przykładem są chociażby sprawy rozwodowe, w których sąd wydając wyrok rozwiązuje zawarte małżeństwo. Co istotne każde powództwo o zasądzenie mieści w sobie powództwo o ustalenie, a to dlatego, że aby móc domagać się świadczenia czyli zasądzenia danej kwoty należy przede wszystkim wykazać istnienie prawa lub stosunku prawnego, z którego ten obowiązek zapłaty wynika. Czyli powództwo o zasądzenie np. określonej kwoty z danej umowy obejmuje ustalenie czy ta umowa obowiązuje i jest ważna oraz zasądzenie czyli ile należy z jej tytułu zasądzić na rzecz danej strony.

Powództwo o ustalenie wytacza się na podstawie przepisu art. 189 kodeksu postępowania cywilnego. Przepis ten mówi, że powód czyli osoba, która wnosi do sądu pozew może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Konieczne zatem jest posiadanie przez powoda interesu prawnego.

Ponadto interes prawny musi istnieć na moment wyrokowania przez sąd. Interes prawny występuje tylko wówczas gdy powodowi dla ochrony jego praw wystarczające jest samo tylko ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Interes prawny nie występuje, gdy możliwe jest wystąpienie powództwa dalej idącego jak np. powództwo o zasądzenie, dlatego że możliwość wytoczenia powództwa o zasądzenie wyklucza po stronie powoda istnienie interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o ustalenie.

Z uwagi na skomplikowany charakter spraw frankowych i długotrwałe procesy, najlepiej powierzyć sporządzenie pozwu i prowadzenie sprawy frankowej kancelarii prawnej, która posiada doświadczenie w prowadzeniu tego typu spraw.

Powództwa wytaczane przez frankowiczów

Kredytobiorcy - frankowicze, który posiadają umowy kredytu indeksowanego albo denominowanego do franka szwajcarskiego (CHF) głównie pozywają banki o zapłatę (powództwo o świadczenie, zwrot wpłaconych do banku rat i opłat okołokredytowych) lub o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego (powództwo o ustalenie nieważności umowy kredytowej). Najczęściej formułowane żądania jak pokazuje praktyka sądowa to unieważnienie umowy kredytu frankowego i brzmią wnoszę o ustalenie nieważności umowy kredytowej i zwrot nienależnego świadczenia.

W mojej ocenie w przypadku spraw frankowych pojęcie interesu prawnego należy interpretować elastycznie i szeroko, a wytoczenie powództwa o zapłatę czyli zwrot wpłaconych rat i opłat okołokredytowych do dnia wniesienia pozwu, nie powinno wykluczać jednocześnie możliwości wytoczenia powództwa o ustalenie nieważności umowy kredytowej. Umowy kredytów frankowych wygenerowały długoterminowe stosunki prawne, najczęściej na 25-30 lat. Samo wytoczenie przez frankowicza powództwa o zapłatę czyli o zwrot przez bank uiszczonych rat i opłat, nie ureguluje bowiem w sposób definitywny wzajemnych relacji z bankiem. Nawet jeśli sąd zasądzając zwrot na rzecz frankowicza wpłaconych do banku rat i opłat okołokredytowych uzna, że umowa kredytowa jest nieważna to przy przyjęciu restrykcyjnej wykładni zakresu mocy wiążącej wyroku, motywy rozstrzygnięcia i poglądy interpretacyjne sądu nie będą wiążące w przyszłości.

Tymczasem dopiero stwierdzenie nieważności umowy kredytowej w sentencji wyroku przesądzi nie tylko o możliwości domagania się zwrotu już zapłaconych rat kredytu i opłat, ale rozstrzygnie w sposób ostateczny o braku obowiązku wpłacania rat na rzecz banku w przyszłości (po wyroku), a więc o zezwoleniu na zaprzestanie spłaty kolejnych rat kredytu bez obawy wystąpienia z roszczeniami przez bank.

Dopiero wyrok sądu ustalający w sentencji nieważność umowy we frankach zniesie wątpliwości co do ważności umowy i zapobiegnie dalszym sporom. W tym należy upatrywać interesu prawnego kredytobiorców frankowiczów w rozumieniu art. 189 k.p.c. W przypadku unieważnienia umowy (ustalenia jej nieważności) następuje definitywne zamknięcie i rozwiązanie kwestii kredytu frankowego.

Unieważnienie umowy we frankach

Kredytobiorcy frankowicze chcąc unieważnić umowę kredytu we frankach, a dokładniej mówiąc chcą ustalić nieważność takiej umowy i uzyskać od banku zwrot wpłaconych rat i pobranych opłat, muszą wystąpić na drogę sądową. Należy sporządzić pozew z żądaniem ustalenia nieważności umowy kredytu frankowego oraz z żądaniem zwrotu wpłaconych rat kredytowych i opłat jako świadczenia nienależnego.

W procesie podnosimy sprzeczność umowy frankowej z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe, zasadami ogólnymi wskazanymi w Kodeksie cywilnym, a także bezskuteczność postanowień. Pozew należy wnieść do właściwego miejscowo i rzeczowo sądu. Od dnia 7 listopada 2019 roku kredytobiorcy mogą wytoczyć powództwo przed sąd właściwy według miejsca swojego zamieszkania, a nie siedziby banku.

Kancelaria Jedliński, Bierecki i Wspólnicy z siedzibami w Gdyni i Warszawie, posiada bogate doświadczenie w zakresie spraw związanych z umowami kredytu frankowego. W przypadku zainteresowania pomocą prawną zapraszamy do kontaktu. Więcej informacji: https://krpj.pl/specjalizacja/umowy-konsumenckie-umowy-frankowe/.

Komentarze